INDO TIMES Online - ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਪੇਪਰ।

ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਖੰਘ ਜੁਕਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜੂਨ ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਖਿਝ੍ਹਿਆ-ਖਪਿਆ ਮਰੀਜ਼ ਘੰਟੇ ਕੁ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਡਾਕਟਰ

ਹੋਲੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੈਂਪਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾ ਰਹੇ

ਅਧਿਆਪਕ ਲੱਗਣ ਤੇ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ 200/- ਤੋਂ 500/- ਰੁਪਏ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ

“ਓਏ ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਲੇਟ??” (ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ) “ਸ…ਰ ਸਰ, “ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਬਿਮਾਰ ਹੈ …।” (ਬੱਚੇ ਨੇ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ) “ਤੇਰਾ

ਲੋਹੜੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕਹਿਰਾਂ ਦੀ ਠੰਢ ਤੋਂ ਲੁਕਣ ਲਈ ਮੈਂ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਸੇਕ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿੱਘੀ ਰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਆ ਲੁਕਿਆ ਸਾਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਇੱਕਾ-ਦੁੱਕਾ

ਇਹ ਭਲੇ ਸਮੇ ਦੀ ਗੱਲ ਏ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤੀ ਪਾਸਪੋਰਟ-ਧਾਰਕ ਨੂੰ ਇੰਗਲੈਂਡ ਸਮੇਤ ਯੌਰਪ ਦੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

‘ਨਾਜ਼’ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਧੀ, ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਤੇ ਸੁਨੱਖੀ ਵੀ। ਵੇਲ਼ਾ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਸਭ ਹੀ ਤੋਰਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਾ ਹੋਈ। ਕੁੱਝ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ

ਬਾਬੂ ਰਾਮ ਲਾਲ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਤੋਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਕਲੋਨੀ ਵਿੱਚ ਫਲੈਟ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ

ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸੰਗਰੂਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿੰਦੇ ਛੁਰੀ ਮਾਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬਦਮਾਸ਼ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਚੋਰੀ ਦਾ ਕੇਸ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ

ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਹਰਜੀਤ ਬੁੱਟਰ ਅਤੇ ਸਰਬਜੀਤ ਟੋਕਾ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਬੇਲੀ ਸਨ ਤੇ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਐਸ.ਐਚ.ਉ. ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਮਾਲ