ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕੀ ਪੰਜਾਬੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ (ਨਾਪਾ) ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਰੁਝਾਨ ‘ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਿਣਤੀ ਨਸ਼ਿਆਂ, ਜਬਰੀ ਵਸੂਲੀ, ਧੋਖਾਧੜੀ, ਗੈਂਗ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ, ਹਿੰਸਕ ਹਮਲਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨਸੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਪਾ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ ਚਾਹਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇਹ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਛਮੀ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤਸਵੀਰ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ।ਚਾਹਲ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬੱਚਤ ਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਰੱਕੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਕੁ ਦੇ ਗੈਰ-ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰਾਨਾ ਕੰਮ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੱਖਾਂ ਮਿਹਨਤੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਕਠੋਰ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਦੇ ਹਨ: ਸਹੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦੀ ਘਾਟ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਦਮਾ, ਉੱਚ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦੇ ਖਰਚੇ, ਇਕੱਲਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤਣਾਅ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਮਾਂ ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਅਤੇ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਧੱਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਮੂਲੀ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਛੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਬਹਿਸਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਮੁੱਦੇ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਣ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਅਪਰਾਧੀ ਦੇ ਨਸਲੀ ਪਿਛੋਕੜ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਜਿਹੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਨੁਚਿਤ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਰਜਾ ਜਾਂ ਸਥਿਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਪਰਾਧਿਕ ਨੈੱਟਵਰਕਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਡਾਇਸਪੋਰਾ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਗਿਰੋਹ ਅਕਸਰ ਜਲਦੀ ਪੈਸੇ, ਪਨਾਹ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ – ਨਿੱਜੀ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਵਿੱਤੀ ਘੁਟਾਲੇ, ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਕਾਰਡ ਧੋਖਾਧੜੀ, ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਜਬਰੀ ਵਸੂਲੀ ਤੱਕ। ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀਆਂ, ਮੁਕੱਦਮੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤੀ ਸੁਣਵਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੱਛਮੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋਣ ਦੇ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਪਰਾਧ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਲਝੇ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਹਿੰਸਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮਲੇ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਡਕੈਤੀਆਂ, ਗੈਂਗ ਵਿਵਾਦ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨਸੀ ਅਪਰਾਧ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲੇ ਦਰਜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੀਡੀਆ ਆਊਟਲੈੱਟ ਸ਼ੱਕੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਬਰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਲੋੜਾ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਜਾਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਲਈ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਸਜ਼ਾ, ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲੇ, ਉਮਰ ਭਰ ਯਾਤਰਾ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਕਲੰਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਅਪਮਾਨ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਧਿਕਾਰੀ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਿਨੈਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਜਾਂਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੀਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਐਨ ਪਰਮਿਟ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਸੂਮ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼ੱਕ ਦਾ ਬੋਝ ਝੱਲਦੇ ਹਨ।
ਸ: ਚਾਹਲ ਨੇ ਇਹ ਦਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਪੱਛਮੀ ਮੀਡੀਆ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਪਰਾਧੀ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਂ ਨਸਲੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜ਼ਿਕਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਗਸ਼ਾਟ, ਸੁਰਖੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਂਚ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਜਨਤਕ ਰਾਏ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਲੱਖਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਪਾ ਭਾਈਚਾਰਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਵਾਸ ਏਜੰਟਾਂ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਲੋੜ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਭਾਈਚਾਰਕ-ਅਧਾਰਤ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸਮਾਯੋਜਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।