ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਦਿਖਾਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਉਪਚਾਰਕ ਗੁਣਵੱਤਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਹਰ ਧਾਤੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਤਰੰਗ (ਫ੍ਰਿਕਵੈਂਸੀ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਜਾਂ ਜਗ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਭਰੋ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ 1 ਤੋਂ 2 ਘੰਟੇ ਲਈ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਸਕੇ। ਜਿਸ ਧਾਤੂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੀ ਤਰੰਗ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਛਣ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਕਸੈਲਾ, ਖੱਟਾ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਠੰਡਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਆਦੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਤਿ-ਸਰਗਰਮੀ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਯਮਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ, ਨਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਪਿੱਤ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਰਹੇ ਕਿ ਵਰਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਚਾਂਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਤਰੰਗ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧਾਤੂ ਮਿਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਿਗਰ ਅਤੇ ਗੁਰਦੇ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੁਚੇਤ ਰਹੋ।
ਚੇਤਾਵਨੀ:
ਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਭਾਰੀ, ਚਿਕਣੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਚਾਂਦੀ ਪੀਲ-ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਰੁੱਖੀ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ ਕਿ ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ।
ਯੋਗੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਧਾਤੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਊਰਜਾ ਜਾਂ ਤਰੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਇਸੇ ਊਰਜਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਧਾਤੂਆਂ ਦੇ ਬਣੇ ਬਰਤਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਚਿਕਿਤਸਕ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ www.dhyanfoundation.com ‘ਤੇ ਜਾਓ।