ਭਾਰਤੀ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼ੂ ਸ਼ੁਕਲਾ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲਖਨਊ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿਟੀ ਮੋਂਟੇਸਰੀ ਸਕੂਲ (ਸੀਐਮਐਸ) ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਪਰੇਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕੈਂਪਸ “ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜੈ” ਅਤੇ “ਵੰਦੇ ਮਾਤਰਮ” ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।
ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਲ 2040 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ‘ਤੇ ਭੇਜੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨੋ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਸਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ।”
ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜ਼ੀਰੋ ਗੁਰੂਤਾਕਰਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮਿਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਖ਼ਤਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਗ ਦੇ ਅਲਾਰਮ, ਝੂਠੇ ਅਲਾਰਮ ਜਾਂ ਤੈਰਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ। ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਰੀਰ ਭਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਮ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਸਲ ਕੁੰਜੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਇਕਸਾਰਤਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ 2040 ਚੰਦਰਮਾ ਲੈਂਡਿੰਗ ਯੋਜਨਾ ਹੁਣ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣਗੇ।
ਇਸ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਸੀਐਮਐਸ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਭਾਰਤੀ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼ੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਾਮਨਾ ਵੀ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼ੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਝਿਜਕ ਗਈ। ਇਸ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਕਲਾ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ, “ਕਾਮਨਾ ਇੱਕ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ‘ਤੇ ਪੂਰਾ ਹਾਲ ਤਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਿਆ।